Liefs Laura

Juni juni juni, je was ‘em nie, want  met eigenlijk maar één quasi goed weekje (plus één matige en twee echt barslechte) heb je me behoorlijk teleurgesteld en daar baal ik enorm van, bleh bleh bleh. Gelukkig kon ik de kleine-maar-fijne-genietmomentjes alsnog zien en voelen, zeker in die ene betere week, maar eerlijk is eerlijk kostte dit me daarbuiten een stuk meer moeite en focus dan ik gewend ben. Des te waardevol en belangrijk dus om deze maand positief en met de juiste bril op af te sluiten, waar het schrijven van deze genietjesrubriek uitstekend bij helpt. Lees dus lekker verder als je wil meegenieten van een aantal heerlijke hoogtepuntjes van mijn juni, en vergeet ook zeker niet even terug te denken aan die van jou.  Samen op kraamvisite.  De eerste dag van mijn betere week begon met een wel heel bijzonder en waardevol uitje; samen met een beste vriendin en haar twee dochtertjes ging ik op kraamvisite bij een andere goede vriendin die net bevallen was van haar derde...

Hey, zo ontzettend leuk dat je er weer bent, ik hoop dat het goed met je gaat en dat je net zoals ik een hele fijne week gehad hebt. In dit vragen(v)uurtje beantwoord ik kort maar krachtig (deze keer écht haha) twee vragen die ik kreeg naar aanleiding van mijn laatste blogposts - eentje over mijn wegslikmomentjes en eentje over mijn angst om naar buiten te gaan - plus een vraag over mijn hooggevoeligheid die ik nog op de plank had liggen. Lees dus vooral verder mocht je nieuwsgierig zijn naar mijn ervaringen, gedachtes en gevoelens rondom (één van) deze thema’s. Kun je een paar voorbeelden geven van wegslikmomentjes? In mijn vorige blogpost vertelde ik dat ik het afgelopen half jaar heel veel kleine gevoelige of emotionele ervaringen heb weggeslikt in plaats van ze te uiten, en dat dit wel eens één van de boosdoeners zou kunnen zijn van mijn toegenomen lichamelijke klachten en vermoeidheid, want ook heel veel kleine druppeltjes kunnen een emmer doen laten overlopen. Met de term 'we...

Zo hoopvol ik me de laatste week van mei voelde, zo moedeloos voelde ik me deze eerste week van juni. Ik had heel erg gehoopt dat mijn stijgende lijn en lekkerder-in-mijn-vel-periode langer zou duren dan maar één f*cking weekje, maar nee hoor, de status van midden mei inclusief de vele bijbehorende struggles zijn gewoon weer terug. Echt he-le-maal klaar ben ik met mezelf, met mijn lijf en met alle extra beperkingen en onzekerheden, vooral omdat ik dacht een oorzaak van de toegenomen klachten gevonden te hebben en daar ook meteen serieus mee aan de slag ben gegaan. Maar een wondermiddel (zoals het in die ene goede tussenweek leek te zijn) is dit toch niet, althans nóg niet, want ik probeer wel de hoop te houden dat dit me op langere termijn gaat helpen, of in ieder geval een heel stuk verlichten, net zoals het (bij mij en bij anderen) al veel vaker heeft gedaan. Wat dit ‘wondermiddel’ is en waarom het me hopelijk gaat helpen lees je in deze blogpost.   Nadat ik een wat uitgebreider ...

Nou, de meimaand is voorbij hoor, en míjn maand was het echt totaal niet, maar dat heb je vast wel meegekregen als je me hier een beetje volgt. Gelukkig lijkt het nu wel weer langzaam de goede kant op te gaan, maar vooral de middelste twee weken waren behoorlijk pittig. Veel ‘grote’ genietjes (die leuk zijn om over te schrijven) heb ik deze maand dan ook niet gehad, waardoor ik deze keer blijf steken bij acht in plaats van tien ‘genietjes van de maand’. Aan de ene kant baal ik daar enorm van, meestal heb ik zelfs moeite met uitkiezen, maar aan de andere kant vind ik het ook helemaal oké, het is wat het is, en koester ik ze daardoor alleen nog maar meer. Plus dat het me gelukkig los van deze acht blogwaardige genietmomenten ook gewoon bleef lukken om elke dag een aantal klein-maar-fijne genietjes en gelukjes te zien en voelen, zoals bijvoorbeeld een zingende merel op mijn balkon, een good hair day, nieuwe blaadjes aan mijn planten, grappige foto’s en filmpjes van mijn neefje en andere k...

20-05-2022 Daar sta ik dan, achter mijn voordeur, met mijn huissleutels en afvalpasje in de hand, klaar voor mijn missie van vandaag; het oud papier beneden aan de straat zetten en mijn vuilniszak in de ondergrondse container gooien. Aan de andere zijde van de voordeur staat sinds vanochtend hiervoor al een gevuld steekwagentje klaar, ready for take off, ik hoef deze alleen nog maar even één verdiepinkje (met de lift) naar beneden te rijden, een klusje van nog geen vijf minuten en van nog geen honderd stappen, een klusje van niks dus, zo gepiept.   Nou niet dus, niet voor mij, niet vandaag. Mijn angstmonster is de afgelopen week namelijk in rap tempo echt giga gegroeid, ik denk wel verviervoudigd, en tegen die immense angstimpact ben ik bij lange na niet opgewassen, zeker met mijn zeer weinige energie en extra lichamelijke klachten van de laatste tijd niet. Het monster wint het keer op keer en mijn zelfvertrouwen zit ondertussen ver onder het nulpunt, waardoor elke activiteit die i...

Super leuk dat je weer langsleest op mijn blog en dat je daar even de tijd voor wil nemen, want ookal schrijf ik voornamelijk voor mijn eigen plezier, alsnog doet iedere individuele lezer me elke blogpost echt enorm goed, dus dankjewel voor deze geluksmomentjes! Deze keer is mijn vragen(v)uurtje niet zo divers als je wellicht gewend bent, het heeft namelijk een soort overkoepelend thema; toen versus nu. Ik heb vier vragen gebundeld die gaan over hoe ik terugkijk op vroeger, op mijn ‘gezonde’ leven en wat dit nu met me doet. Dus mocht je hier nieuwsgierig naar zijn, lees dan vooral verder.   Wat mis je het allermeest aan je leven van voordat je ziek werd? En wat is eigenlijk wel prima zo? Poeh, lastige vraag, er zijn namelijk behoorlijk wat dingen die ik erg mis, groot en klein, maar echt het allermeest mis ik denk ik het blindelings kunnen vertrouwen op mijn lijf en zonder twijfel van haar op aan kunnen. Het zekere en onbevangen gevoel van ‘gewoon’ een gezond lijf hebben en dat dit...