Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Welkom op mijn blog!

Wat ontzettend leuk dat je een kijkje komt nemen op mijn blog, van harte welkom! Mijn naam is Laura, 34 jaar en ik ben woonachtig in het mooie Brabant. Het meest gelukkig word ik van wandelen in de natuur, tijd doorbrengen met dierbaren, plantaardig kokkerellen en creatief bezig zijn op allerlei andere vlakken, waaronder schrijven. Al zolang als ik me kan herinneren vind ik het heerlijk om te schrijven. Als kind schreef heb ik honderden fantasieverhalen, had ik diverse penvriendinnen door heel Nederland en schreef ook vaak lange brieven naar vriendinnetjes of familie, heb ik altijd een ‘dagboek’ gehad (nog steeds) en schrijfopdrachten op school waren mijn ultieme favoriet.  Sinds mijn chronisch ziekzijn (2015) heb ik mijn passie voor het schrijven meer dan ooit weer herontdekt, op allerlei manieren. Ongeveer vier jaar geleden ben ik begonnen met het openbaar schrijven van mijn hersenspinsels op Instagram. Vooral voor mezelf, als een soort verwerking en uitlaatklepje. Maar ook wilde ik
Recente posts

Vragen(v)uurtje 12.0; wegslikmomentjes, angst-update, pluspunten hooggevoeligheid

Hey, zo ontzettend leuk dat je er weer bent, ik hoop dat het goed met je gaat en dat je net zoals ik een hele fijne week gehad hebt. In dit vragen(v)uurtje beantwoord ik kort maar krachtig (deze keer écht haha) twee vragen die ik kreeg naar aanleiding van mijn laatste blogposts - eentje over mijn wegslikmomentjes en eentje over mijn angst om naar buiten te gaan - plus een vraag over mijn hooggevoeligheid die ik nog op de plank had liggen. Lees dus vooral verder mocht je nieuwsgierig zijn naar mijn ervaringen, gedachtes en gevoelens rondom (één van) deze thema’s. Kun je een paar voorbeelden geven van wegslikmomentjes? In mijn vorige blogpost vertelde ik dat ik het afgelopen half jaar heel veel kleine gevoelige of emotionele ervaringen heb weggeslikt in plaats van ze te uiten, en dat dit wel eens één van de boosdoeners zou kunnen zijn van mijn toegenomen lichamelijke klachten en vermoeidheid, want ook heel veel kleine druppeltjes kunnen een emmer doen laten overlopen. Met de term 'we

Wondermiddel

Zo hoopvol ik me de laatste week van mei voelde, zo moedeloos voelde ik me deze eerste week van juni. Ik had heel erg gehoopt dat mijn stijgende lijn en lekkerder-in-mijn-vel-periode langer zou duren dan maar één f*cking weekje, maar nee hoor, de status van midden mei inclusief de vele bijbehorende struggles zijn gewoon weer terug. Echt he-le-maal klaar ben ik met mezelf, met mijn lijf en met alle extra beperkingen en onzekerheden, vooral omdat ik dacht een oorzaak van de toegenomen klachten gevonden te hebben en daar ook meteen serieus mee aan de slag ben gegaan. Maar een wondermiddel (zoals het in die ene goede tussenweek leek te zijn) is dit toch niet, althans nóg niet, want ik probeer wel de hoop te houden dat dit me op langere termijn gaat helpen, of in ieder geval een heel stuk verlichten, net zoals het (bij mij en bij anderen) al veel vaker heeft gedaan. Wat dit ‘wondermiddel’ is en waarom het me hopelijk gaat helpen lees je in deze blogpost.   Nadat ik een wat uitgebreider bloe

Genietjes van de maand *•.MEI.•*

Nou, de meimaand is voorbij hoor, en míjn maand was het echt totaal niet, maar dat heb je vast wel meegekregen als je me hier een beetje volgt. Gelukkig lijkt het nu wel weer langzaam de goede kant op te gaan, maar vooral de middelste twee weken waren behoorlijk pittig. Veel ‘grote’ genietjes (die leuk zijn om over te schrijven) heb ik deze maand dan ook niet gehad, waardoor ik deze keer blijf steken bij acht in plaats van tien ‘genietjes van de maand’. Aan de ene kant baal ik daar enorm van, meestal heb ik zelfs moeite met uitkiezen, maar aan de andere kant vind ik het ook helemaal oké, het is wat het is, en koester ik ze daardoor alleen nog maar meer. Plus dat het me gelukkig los van deze acht blogwaardige genietmomenten ook gewoon bleef lukken om elke dag een aantal klein-maar-fijne genietjes en gelukjes te zien en voelen, zoals bijvoorbeeld een zingende merel op mijn balkon, een good hair day, nieuwe blaadjes aan mijn planten, grappige foto’s en filmpjes van mijn neefje en andere k

Expeditie vuilniszak

20-05-2022 Daar sta ik dan, achter mijn voordeur, met mijn huissleutels en afvalpasje in de hand, klaar voor mijn missie van vandaag; het oud papier beneden aan de straat zetten en mijn vuilniszak in de ondergrondse container gooien. Aan de andere zijde van de voordeur staat sinds vanochtend hiervoor al een gevuld steekwagentje klaar, ready for take off, ik hoef deze alleen nog maar even één verdiepinkje (met de lift) naar beneden te rijden, een klusje van nog geen vijf minuten en van nog geen honderd stappen, een klusje van niks dus, zo gepiept.   Nou niet dus, niet voor mij, niet vandaag. Mijn angstmonster is de afgelopen week namelijk in rap tempo echt giga gegroeid, ik denk wel verviervoudigd, en tegen die immense angstimpact ben ik bij lange na niet opgewassen, zeker met mijn zeer weinige energie en extra lichamelijke klachten van de laatste tijd niet. Het monster wint het keer op keer en mijn zelfvertrouwen zit ondertussen ver onder het nulpunt, waardoor elke activiteit die ik bu

Vragen(v)uurtje 11.0; toen versus nu

Super leuk dat je weer langsleest op mijn blog en dat je daar even de tijd voor wil nemen, want ookal schrijf ik voornamelijk voor mijn eigen plezier, alsnog doet iedere individuele lezer me elke blogpost echt enorm goed, dus dankjewel voor deze geluksmomentjes! Deze keer is mijn vragen(v)uurtje niet zo divers als je wellicht gewend bent, het heeft namelijk een soort overkoepelend thema; toen versus nu. Ik heb vier vragen gebundeld die gaan over hoe ik terugkijk op vroeger, op mijn ‘gezonde’ leven en wat dit nu met me doet. Dus mocht je hier nieuwsgierig naar zijn, lees dan vooral verder.   Wat mis je het allermeest aan je leven van voordat je ziek werd? En wat is eigenlijk wel prima zo? Poeh, lastige vraag, er zijn namelijk behoorlijk wat dingen die ik erg mis, groot en klein, maar echt het allermeest mis ik denk ik het blindelings kunnen vertrouwen op mijn lijf en zonder twijfel van haar op aan kunnen. Het zekere en onbevangen gevoel van ‘gewoon’ een gezond lijf hebben en dat dit dus

Dagboekdroedel; van de leg door driedubbel pech

De afgelopen twee weken is me maar weer eens duidelijk geworden hoe snel ik ‘van de leg’ ben en hoeveel invloed een relatief klein probleem zowel lichamelijk, mentaal als emotioneel op me heeft. Ik vind mezelf in zo'n situatie in eerste instantie altijd echt een enorme aansteller, een van een mug een olifant-maker, maar gelukkig slaat dit de laatste jaren steeds sneller om naar acceptatie en begrip naar mezelf toe, soms zelf gepaard met gemoedelijk gegniffel, want dit is nou eenmaal hoe het werkt bij mij, voor mij ís iets vaak gewoon echt een olifant.   Zo was ik mezelf ruim anderhalve week even behoorlijk kwijt omdat mijn oven stuk ging, het apparaat in huis dat misschien wel mijn allergrootste vriend is en ik elke dag veelvuldig gebruik. Mezelf elke avond lekker twee uurtjes van de wereld kokkerellen is voor mij echt een onmisbaar moment op de dag, een moment waarop ik moeiteloos ontspan en tot rust (en mezelf) kom, ik eventjes zo goed als gedachtenvrij ben en vooral ook heel vee

Wat heb ik ge-….? - Deel 3

In de rubriek ‘Wat heb ik ge-….?’ bespreek ik een kleine greep uit hetgeen ik de afgelopen tijd gelezen, geluisterd, gezien, gegeten, gekocht en gedaan heb, en geef ik dit een punt tussen de 1 en 10. Ook in deze derde editie komen er weer lekker veel diverse dingen voorbij waaronder een aantal absolute aanraders, dus wie weet ook wel eentje waar jij iets aan hebt.   Wat heb ik ge-….? -lezen Het boek ‘Einde van de eenzaamheid’ van Benedict Wells heb ik (voor mijn doen) mega snel uitgelezen, wat een prachtig, indrukwekkend en meeslepend boek is dat zeg, w-au-w, ondanks het zwaardere thema echt ontzettend van genoten. Het verhaal speelt zich af rond Jules, een jongen die samen met zijn nerdy broer Marty en populaire zus Liz wees wordt nadat hun beide ouders omkomen bij een auto-ongeluk. In één klap komt er een einde aan de ogenschijnlijk zorgeloze jeugd van deze drie jonge kinderen en blijf je hen daarna volgen gedurende hun verdere (compleet verschillende) levens. Echt een dikke aanrader