Liefs Laura

Zo ongeveer in elke blogpost en bij elk onderwerp, issue of struggle waar ik over schrijf, is de uitspraak ‘stapje voor stapje’ wel ergens terug te vinden. Logisch ook, want de afgelopen jaren heb ik heel wat kleine stapjes voor stapjes gezet en ontdekte ik dat deze schildpadstrategie veel beter bij me past dan die van de haas. Maar wat blijkt nu, de laatste twee maanden heb ik op een bepaald gebied onbewust (en met wat hulp van ‘buitenaf’) toch een behoorlijk hazensprintje getrokken, in mijn beleving althans. Zelfs op misschien wel het meest trage en het allerkleinste stapje-voor-stapje-gebied wat ik heb; voelen. Ik bedoel dan natuurlijk het voelen van emoties, puur met mijn hart en zonder tussenkomst, blokkades of invloed vanuit mijn hoofd en lijf. En dat was, dat is, met vlagen enorm overweldigend. Wow. Het voelt dan alsof ik ineens een enorme golf over me heen krijg waarbij ik met moeite weer boven kom, of alsof ik van een veel te steile helling af loop en ik mijn eigen benen niet ...

Tot twee jaar geleden was ik me totaal niet bewust dat ‘vrijheid’ zo’n belangrijke voorwaarde, zo’n bepalende factor en grote sleutel is om me gelukkig te voelen. Dat me vrij voelen, in de breedste zin van het woord, zelfs een soort van basisbehoefte is. Toen ik dit ontdekte gedurende mijn opname in de Eikenboomkliniek vielen er heel veel puzzelstukjes van doorheen mijn hele leven op zijn plek, wat een eye-opener. En wat een fijne kapstok om vanaf toen alles bewust aan op te kunnen hangen en het samen met ‘verbinding’ (mijn andere gelukssleutel zoals je kon lezen in mijn vorige blogpost) echt als basis te gaan gebruiken. Vrijheid ervaren en me vrij voelen is vooral essentieel voor mijn hoofd, juist omdat het daar altijd zo ontzettend vol en druk is met gedachten is. Juist omdat mijn hoofd me zo gevangen kan zetten door alle regeltjes, moetjes en overtuigingen die ik heb. Juist omdat daar alles binnen de lijntjes en binnen mijn grenzen moet zijn. En de laatste jaren ook omdat mijn werel...

Mijn vriendschappen zijn met kop en schouders het meest waardevolle ‘bezit’ wat ik heb. In alle soorten en maten, door het hele land, al vanaf de kleuterklas of juist pas een paar jaar, met veel overeenkomsten of juist veel verschillen in karakter, interesses en levens, elke week sprekend/ziend tot een paar keer per jaar, jong en oud, enzovoorts. Geeneen van mijn goede vriendschappen is ook maar een beetje hetzelfde, geeft me hetzelfde, loopt hetzelfde of voelt hetzelfde, maar wat ze allemaal wel doen is mijn leven meer kleur geven. Stuk voor stuk, ieder op zijn/haar eigen unieke persoonlijke manier. Het zijn júíst deze verschillen en diversiteit, juist al die vele kleuren, die de mooiste regenboog maken. Mijn vriendschappenregenboog, inclusief overvolle schatkisten aan de uiteinden met mooie herinneringen, bijzondere momenten en warme gevoelens. En voor elk kleurtje, elk goudstuk in de schatkist, elke vriendschap ben ik zo onbeschrijflijk dankbaar, elke dag weer.   Vriendschappen ...

Door het oh zo heerlijke zonnige lenteweertje van de afgelopen dagen èn met Pasen voor de deur, vind ik vandaag de perfecte timing voor een lekker feestelijke en vrolijkmakende graai uit mijn GroenteGelukjesGrabbelton. Misschien niet het meest creatieve en vernieuwende idee uit deze ton, maar absoluut wel eentje die diverse groenten meer kan laten shinen en een flinke extra boost geeft aan je opeetgenot. Voor mij is het in ieder geval altijd als een feestje als dit op mijn bord ligt;  Groentespiesjes! Niets nieuws onder de zon zou je zeggen, iedereen kent dit al lang, maar toch weet ik bijna zeker dat ik je hierin nog meer dan genoeg ‘out of the groentebox’ kan laten zien. Bijvoorbeeld dat er veel meer groente geschikt zijn voor op een spiesje dan je waarschijnlijk denkt en het echt niet alleen thuishoort op de barbecue. Geloof me, knoop deze Lau-wijsheid maar alvast in je oren, op een stokje smaakt alles beter!  Nou is deze rubriek sowieso geen uitgebreide handjevasthoudende ...

Regelmatig krijg ik vragen of het niet ontzettend saai, verdrietig of gekmakend is om zoveel alleen (thuis) te zijn, hoe mijn 'lege' dagen eruit zien en of de muren soms niet op me af komen. Ik merk daardoor dat mensen zich heel moeilijk kunnen voorstellen hoe je 90% van de uren in een week alleen (en thuis) zijn overleeft, en dat snap ik heel goed, want dat had ik tot zes jaar geleden precies zo gedacht. Nou heb ik het altijd al heerlijk gevonden om alleen te zijn op zijn tijd, alleen te spelen ook als kind, lekker in mijn eigen (fantasie)wereldje vertoeven en even ontsnappen aan alle prikkels van buitenaf. Maar, eerlijk is eerlijk, wel als tegenhanger van een mega drukbezet (sociaal) leven, dus vanuit een soort noodzaak, om de balans enigszins oké te houden. En een paar uurtjes per week was daarvoor meer dan voldoende, dacht ik toen althans. Op mijn 25e en drie burn-outs later, bleek dat toch niet helemaal juist te zijn. Vandaag de dag is mijn leven precies omgekeerd, van 90%...

Wat kan iets opschrijven soms toch onwijs helpen om gedachten en gevoelens op een rijtje te zetten, om nieuwe inzichten te krijgen, om iets echt tot je door te laten dringen, om iets te verwerken of om jezelf nog beter te leren kennen. Nadat ik in mijn vorige bericht schreef over dat een zoektocht loslaten je soms meer brengt dan je er 110% voor inzetten, maar dit wel ontzettend veel durf en vertrouwen vergt, is er in mij ook een ander ‘durf-los-te-laten-balletje’ gaan rollen. Deze keer niet op het gebied van de zoektocht naar níeuwe deurtjes in mijn leven, maar juist op het gebied van het loslaten en (echt) dichtdoen van oude deurtjes. Absoluut niet met als doel om dit deel van mijn leven de rug toe te keren of te vergeten, maar om vrijer en met minder ballast verder te kunnen, om dichter bij mezelf van nu te komen in plaats van te blijven hangen in vroeger, en om meer ruimte te geven aan het vinden van eventuele andere en wel passende deurtjes. Ineens (h)erkende ik dit inzicht ook op...